Pijnlijk einde Bike Transalp voor Thom en Roel

Je samen goed laten zien, tegenslagen overwinnen, weer harder gaan rijden en uiteindelijk toch niet samen het einde kunnen halen. Voor Roel Verhoeven en Thom Bonder is de Bike Transalp toch een beetje in mineur afgelopen. Nadat hard in aanraking kwam met een steen, zat er zo’n grote scheur in de knie van Thom, dat hij flink gehecht moest worden. Even was er hoop om nog weer te starten, maar zaterdag vroeg in de ochtend wist Thom het wel; “Ik heb nog even geprobeerd, maar kan simpelweg geen fietsbeweging maken.”

Eerst maar even terug naar het begin, want al met al werd er zeven dagen gefietst in de mountainbikewedstrijd die de renners vanuit Oostenrijk, door Zwitserland naar Italië bracht. Na een veertiende plek, een zeventiende plaats en nog eens een veertiende plek, reden Thom en Roel zich woensdag in de vierde etappe voor het eerst de top-tien van een etappe in. “Aan die etappe konden we al goed beginnen”, zo vertelt Roel. “De top vijftien van de dag ervoor mocht namelijk in het eerste startvak beginnen.”

De etappe begon pittig. De bekende Passo di Gavia moest namelijk beklommen worden. Thom: “De eerste lange klim, tot de top van de Gavia, was dertig kilometer. We besloten die in ons eigen tempo op te rijden. Roel was als één van de eerste boven en heeft daar op mij gewacht.” Althans, bijna helemaal gewacht dan. “Ik ben een seconde of vijftien voor Thom aan de afdaling begonnen”, vertelt Roel zelf. “Hij daalt een stukje sneller dan ik en zat ook al snel in mijn wiel. Nadat hij voorbij me ging heb ik geprobeerd hem te volgen en zijn we samen naar beneden gegaan. We kijken met een goed gevoel terug op de rit.”

Eigen tempo
Gemakkelijk werd het nooit in de Bike Transalp en dus ook de vijfde etappe niet. Daarin kwamen de MijnBAD – Liv/Giant mannen tot een veertiende plaats. “Opnieuw zijn we de startklim in ons eigen tempo opgereden”, vertelt Thom. “In het begin van de week had ik helaas last van rugproblemen. Daar ben ik aan geholpen, met dank aan het andere Nederlandse team, en toen ging het wat beter. Helaas had ik in deze etappe weer minder vermogen op die klim. Roel reed juist mooi vooraan mee en toen ik ook boven was, zijn we veel teams in de afdaling op gaan rapen.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

In de zesde rit, van Val di Sole naar Valle del Chiese, lagen er meer kansen. Dat bleek ook wel, want Thom en Roel evenaarden met een negende plaats hun beste prestatie. Na afloop was er echter vooral slecht nieuws. “We hadden de gang er goed inzitten, maar helaas ging Thom in één van de afdalingen tijdens het afstappen onderuit”, legt Roel uit. “Daarbij viel hij met zijn knie tegen een steen. Een klein foutje zou je zeggen, maar het was genoeg om écht een heel forse snee in zijn knie te krijgen.”

Op de fiets en door
Einde wedstrijd? Nee dus, want anders waren ze geen negende geworden. Roel: “Ondanks het malheur is Thom toch weer direct op de fiets gesprongen en hebben we de etappe uit kunnen rijden. Dit was denk ik wel onze sterkste dag hier, maar helaas kreeg het een vervelend einde en was het na afloop hoogst onzeker of Thom nog wel door kon.”

Thom bleek een flink gat in zijn knie te hebben. Op naar het ziekenhuis dus. Daar bleek het flink druk te zijn en dus duurde het wachten lang. “Ik heb er eigenlijk geen pijn van gehad, maar het is een beste wond”, vertelt Thom. De onsmakelijke foto’s van de wond laten we ook maar even achterwege. “We zijn vijf uur in het ziekenhuis geweest, waar ze de wond konden hechten. Gelukkig maar, want er was even sprake van dat er geopereerd moest worden en ik mijn been in het gips kreeg. Doordat de artsen één woord Engels en drie woorden Duits spraken, was het ook allemaal wat onduidelijk. Het hechten was helaas wel erg pijnlijk. Waarschijnlijk omdat ze ook binnenin de wond moesten hechten.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Even had Thom nog de stille hoop dat hij zaterdag toch nog de slotrit kon rijden in de Bike Transalp. “Volgens de arts zou ik mogen starten, als ik kon fietsen. Nadat ik terug was uit het ziekenhuis schatte ik echter al in dat de kans zeer klein was. Dat bleek zaterdagochtend wel te kloppen. Erg jammer, aangezien het vrijdag met mijn rug ook weer redelijk ging.”

Solo verder
Bestolen van zijn teamgenoot, reed Roel de etappe zaterdag nog wel solo. “Al vrij snel reed ik, op het einde van de eerste klim, op een halve minuut van de losgeslagen teams Centurion en Bulls”, kijkt hij terug. “In de afdaling heb ik de jongens van Cattaneo ook laten gaan en de rest van de kopgroep volgde snel. Ik ben in een steady eigen tempo aan de volgende klim begonnen, waarna ik opnieuw aansloot. Daarbij ben ik wel achterin de groep blijven rijden, omdat ik het klassement niet wilde beïnvloeden. Het was vervolgens een regenachtige rit, met erg mooie en ook technische afdalingen. Uiteindelijk kwam ik als ‘vijfde virtuele team’ over de streep.”